Pirinç Tarımı Nerede Yapılır? Bir Kayseri Gencinin Yolu

Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, insanın kafası dağılır. Günün koşturmacasından sonra, sabah uyandığında bir yudum kahve almak, günün ilk ışıklarıyla kaybolan buharı izlemek, adeta bir kaçış gibidir. Ancak bazen, insan öylesine bir soruyla karşılaşır ki, o soru tüm dikkatini çeker ve dünyayı bir anlığına durdurur. İşte o gün, o soruyu sordum: Pirinç tarımı hangi ülkede yapılır?

Bir Çiftlikten Uzakta

İçimden bir şey bana, “Bu soruyu öğrenmenin bir anlamı var mı?” dedi. Kayseri’nin güneyine doğru giderken, aklımda koca bir soru işareti vardı. Kayseri’de büyüdüm; dağlar, düzlükler, bereketli topraklar arasında, her şey bildiğimiz şekilde, kendi düzeninde. Ama pirinç? O, Kayseri topraklarının bir parçası değildi. Pirinç tarlalarını hayal etmek bile güçtü. Hangi ülkelerde yetiştirilir, bu konuda hiçbir fikrim yoktu. Ve o an, birdenbire merakım, tüm yaşadığım anları gölgeledi.

Sorgulama Başlasın

Bir zamanlar annemle bahçeye çıkıp, yaz boyunca yetiştirdiğimiz ürünleri toplarken, tarlada yer alan her bitki bana hayatın anlamını anlatırdı. Fakat pirinç… Pirinç, sabahları çayımla birlikte kaybolan küçük tanecikler gibi, sanki bu topraklardan kopmuş ve bir başka dünyaya gitmişti. Hangi ülkede yetiştirilir? Sadece kuru topraklarda mı, yoksa suyla mı büyür?

Bilmiyordum ama bildiğim bir şey vardı: Pirinç, sadece bir tarım ürünü değildi; o, kültürlerin kalbinde büyüyen bir yaşam kaynağıydı. Aklımda beliren bu soruyla, pirincin ait olduğu toprakları düşünürken birden gözlerimde büyüyen bir sahne vardı: Yağmurun, tarlaları suladığı, içinde su biriken toprakların yavaşça büyüdüğü bir yer…

Bir Fırtınanın Ortasında

O an, Kayseri’nin sakin havasında birden fırtına koptu. Gözlerim yaşarmıştı; duygularımı anlamak bu kadar zor olamazdı. Pirinç, tıpkı bir yolculuk gibiydi. Nerede başlanır, nerede biter? Pirinç tarımının yapıldığı ülkeleri düşündüm. Çin, Hindistan, Endonezya… Dünya’nın dört bir yanına yayılan bu ürün, kendi yolculuğuna başlamış ve oradan buraya gelmişti. Birden, sadece bir ülkede değil, tüm Asya’da ve dünyanın farklı köşelerinde, pirinçle ilgili bir dünya doğmuştu.

Kayseri’de, tahıllarla çevrili bir dünyada yaşarken, bu kadar uzak bir yerde başlamış olmasına şaşırdım. Aslında, pirinç sadece bir toprak parçasında büyümezdi, bir kültürde büyürdü. O kültür, bir ülkenin yaşamını ve tarihi birikimini şekillendirirdi. Pirinç, yüzyıllardır yaşamış insanlar için adeta bir geçim kaynağıydı, bir miras gibi…

Duyguların Taşması

Şehirdeki yaşamla kıyaslandığında, pirinç tarımı; tarlaların sularla dans ettiği, köylülerin sabah güneşiyle uyanıp, uzun bir günün ardından ekinlerini topladığı bir yaşam tarzını simgeliyordu. Çin’deki pirinç tarlalarının muazzam büyüklüğünü düşündüm. Bu topraklar, zamanın durduğu yerlerdi. Sanki bir tarihi çark gibi, her yıl aynı döngülerde dönerdi. Hindistan’ın iç bölgelerinde, pirinç tarlalarının ortasında kaybolan insanlar… Kim bilir, belki de onlar gibi olmak istiyordum.

Yavaşça fark ettim ki, bu sorular her zaman cevaplanamaz. Hangi ülkede pirinç tarımı yapılır? Yanıtı, bir yerin kültürünü, insanlarını, tarihini, yaşam biçimini anlamadan bulmak imkansızdı. Pirinç sadece büyüyen bir bitki değil, içinde geçmişin, geleceğin, umutların saklandığı bir hayattı.

Sonuçta

Bir soruya bir yanıt bulmak bazen bizi bambaşka yerlere götürür. Pirinç, sadece tarımın bir parçası değildi; o, dünyanın farklı köşelerindeki kültürlerin bir araya geldiği, insanlığın paylaştığı bir hazineydi. Pirinç tarımı; Çin, Hindistan, Endonezya gibi ülkelerde vücut buluyor, her bir tarlada yaşamın ritmini hissettiriyordu.

Kayseri’nin topraklarından bakınca, dünyada çok şey vardı. O an, belki de hayatın anlamı sadece bir soruyu sormakla ilgiliydi; sorunun peşinden gitmek ve yanıtın seni bambaşka bir yere götürmesine izin vermek. Pirinç, sadece bir bitki değil, içinde binlerce yıldır büyüyen bir yaşam biçimiydi. Benim için, bu soru; sadece pirincin nerede yetiştiğini öğrenmekten çok, dünyayı biraz daha tanımak, anlamak ve yaşamı daha derin hissetmekle ilgiliydi.